![\"\"](\"https:\/\/bertrand.pl\/wp-content\/uploads\/2024\/03\/IMG_20240228_075758262_HDR-1020x1360.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n– Ook naar de kermis?<\/em> \u2013 een blonde vrouw glimlacht naar me, afgaande op haar uiterlijk is ze ongeveer dertig. - Ja<\/em> \u2013 antwoord ik, ook met een glimlach, hoewel het antwoord voor de hand ligt. - Succes!<\/em> \u2013 zegt hij, nog steeds glimlachend, en hier eindigt het aangename en korte gesprek. Het licht springt op groen en op dat signaal stroomt een mensenzee over de \u2018zebra\u2019. En ik met hen. We zijn allemaal op weg naar het Las Vegas Conference Centre, waar over ongeveer anderhalf uur de volgende editie van de International Construction Fair IBS 2024 begint \u2013 waarschijnlijk het grootste evenement in zijn soort ter wereld.<\/p>\n\n\n\n Ik ben voor het eerst in Vegas, en eigenlijk in de Verenigde Staten. Alles hier is nieuw, interessant en cool voor mij. Nog voordat ik voet op Amerikaanse bodem zette, hoewel ik al op weg was naar de beurs, had ik geleerd om geen hoge verwachtingen te hebben. Dit was het advies van Daniel, een architect uit Warschau, die naast mij zat. Het was toeval dat er in een vliegtuig vol buitenlanders een Pool naast mij zat. Hoewel hij en ik er in eerste instantie niets van wisten. Mijn reisgenoot hielp mij met het inladen van mijn bagage en probeerde een gesprek aan te knopen in de taal van de koningen. Maar toen zag ik dat hij een boek van Andrzej Pilipiuk in zijn hand hield, dus ik glimlachte en zei:<\/p>\n\n\n\n – Ok\u00e9, laten we dan maar Pools praten.<\/em> \u2013 Hij keek een beetje verbaasd, hij had het helemaal niet verwacht, maar hij herpakte zich snel. - Koel. Waarom niet?<\/em> - hij glimlachte breed. Ok\u00e9, laten we praten.<\/p>\n\n\n\n Daniel werkt bij een bedrijf met buitenlands kapitaal. Ik ga naar de beurs, dat wil zeggen om te werken, en hij gaat ook naar zijn werk, maar in een iets andere hoedanigheid: zijn bedrijf organiseert zo'n reis twee keer per jaar, meer voor integratie dan voor training, telkens op een andere plek in de wereld. Daniel is al in Barcelona geweest, over zes maanden is hij in Lissabon en nu gaat hij een week lang de charmes van de stad leren kennen waar de Olympische Winterspelen van 2002 werden gehouden.<\/p>\n\n\n\n – Als dit uw eerste keer in Amerika is, verwacht dan niets bijzonders. Ik bedoel, zodat je niet teleurgesteld zult zijn.<\/em>, \u2013 de nieuwe collega \u201cslaat\u201d recht. - Is het zo erg?<\/em> \u2013 Ik glimlach. - NEE\u2026 <\/em>- antwoordt hij. - Maar... ik zal het je niet vertellen. Je zult het zelf zien<\/em> \u2013 zegt hij, en dan valt hij even stil om toe te voegen: \u2013 Maar weet je wat? Waar je op moet letten is de natuur. Omdat je dit niet in Polen zult zien <\/em>\u2013 verzekert Daniel. Een paar uur later, terwijl ons vliegtuig over de zonovergoten bergen en de Hudson River vliegt, over Salt Lake City, geeft mijn Poolse vriend me een por met zijn elleboog:<\/p>\n\n\n\n – Kijk<\/em> \u2013 toont het uitzicht vanuit een klein raam. - Dit is precies wat ik je vertelde. <\/em>\u2013 Het uitzicht vanuit het raam is adembenemend. Het is niet in woorden te beschrijven.<\/p>\n\n\n\n Het vliegveld van Salt Lake City is vrij groot, maar mijn collega Minh Dat, die liever Alex genoemd wil worden, en ik hebben nog drie uur tot onze volgende overstap. Dus we gaan naar een van de bars op het vliegveld voor een snel biertje, zoals ik beloofd had\u2026 de grenswachter. En zo was het. Nadat het vliegtuig veilig en wel was geland, enigszins \u2018aan de grond genageld\u2019 door de bijna tien uur durende vlucht, zweefden we naar de volgende vlucht \u2013 dit keer naar Vegas. Maar voordat we comfortabel aan de bar konden zitten, vond er eerst een verplichte controle plaats. Het ziet er zo uit: reizigers stellen zich op in drie rijen, waarna iedere reiziger individueel door een van de bewakers naar voren wordt geroepen. Deze \u2018mijn\u2019 zag er nogal huiselijk uit, want net als ik had hij een terugtrekkende haarlijn en een rode baard. Hij had ook een dreigende blik en een doordringende blik, die zich niet op mijn paspoort richtte, maar op mij. Ik wist niet wat ik moest verwachten.<\/p>\n\n\n\n – Voor het eerst in de Verenigde Staten?<\/em> \u2013 vroeg hij plotseling. - Ja. <\/em>\u2013 antwoord ik. - Kan gezien worden<\/em> \u2013 glimlachte hij plotseling. - Maak je niet druk<\/em>, \u2013 zei hij vriendelijk. - Het lijkt alsof je niet weet waar je bent<\/em>. \u2013 hier was hij mij openlijk aan het oplichten. Grappenmaker. Maar ik zou er al snel achter komen dat mensen in de Verenigde Staten veel en snel praten, dat ze die afstand gemakkelijk kunnen verkleinen en dat ze veel grappen maken. We praten een tijdje en dan vraagt de bewaker mij naar het doel van mijn bezoek. Ik zeg dat ik naar een beurs in Vegas ga. Hij heeft slechts matige interesse in bouwbeurzen, maar het woord 'Vegas' doet hem oplichten. - Prachtige stad, veel bezienswaardigheden. Wees gewoon beleefd! <\/em>- hij trekt een dreigend gezicht. - Dat zal ik doen. Hoewel ik nu het liefst een koud biertje zou drinken.<\/em> \u2013 Ik zeg het heel eerlijk. Ik verwachtte geen wonderen in een bar op een vliegveld, en dat is maar goed ook, want het is er eenvoudig en zonder al te veel ophef. Naast mij zit een man die ergens in de vijftig lijkt te zijn en een cowboyhoed draagt, bier te drinken. Ik neem dus aan dat hij uit Texas komt. Links is een jonge nerd aan het knutselen op zijn laptop, en achter de bar is een vrouw bezig, klein, stevig, ergens in de veertig, een mooie Latijns-Amerikaanse vrouw. Hij leest haar naam van haar naamkaartje: Maleena.<\/p>\n\n\n\n – Hoe gaat het met jullie? <\/em>- zegt hij opgewekt. We bestellen en ze kan niet ophouden met praten. - Waar kom je vandaan? Uit Polen? Oooh. Ik ben ooit in Europa geweest. Ik heb een aantal jaar in Boedapest gewoond!<\/em> \u2013 Nog voordat we goed en wel zaten, vertelde de vrolijke Maleena ons de helft van haar leven. Dat ze met haar gezin en man in Hongarije woonde, maar dat ze nu al een aantal jaren in Utah wonen. Dat het in het begin moeilijk was omdat ze geen werk hadden en hun spaargeld steeds minder werd, maar dat het nu beter gaat. Ze is nog nooit in Vegas geweest en is zo jaloers op ons. - Amerika is een gastvrij en prachtig land. Salt Lake City is een prachtige plek, dat is waar, maar je hebt Arizona waarschijnlijk nog nooit gezien. <\/em>\u2013 Uiteindelijk verlaat hij ons, omdat degene met de hoed nog een biertje wil bestellen. - Als je iets wilt bestellen, lieverd, bel me dan.<\/em>\u2013 gooit hij opnieuw.<\/p>\n\n\n\n Dat is ook interessant, en ik merkte al snel dat mensen je hier vaak liefkozend en kleinerend aanspreken: Lieveling. Baby. Zon. Net als in Amerikaanse films. Toen ik ze als kind zag, vond ik ze kunstmatig en overdreven.<\/p>\n\n\n\n En dat is ook zo. Ik kijk op mijn horloge. Over een uur vertrekken we met het vliegtuig, dan is het nog eens negentig minuten reizen en dan zijn we er eindelijk. Het is nog dag als we moe en licht gedesori\u00ebnteerd voet aan wal zetten in de wereldhoofdstad van gokken en losbandigheid.<\/p>\n\n\n\n Maar daarover morgen meer.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jest co\u015b ko\u0142o godziny 7:30, wcze\u015bnie jeszcze, a mimo to, mn\u00f3stwo os\u00f3b na ulicach. Kto\u015b uprawia jogging, kto\u015b z kubkiem kawy w d\u0142oni sunie leniwie po g\u0142\u00f3wnej ulicy. Las Vegas wita zar\u00f3wno swoich mieszka\u0144c\u00f3w jak i przyby\u0142ych go\u015bci po r\u00f3wno, czyli przepi\u0119kn\u0105 pogod\u0105 i pe\u0142nym s\u0142o\u0144cem. Stoj\u0119 na \u015bwiat\u0142ach przed przej\u015bciem dla pieszych, jako jedna […]<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":3374,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"site-sidebar-layout":"default","site-content-layout":"","ast-site-content-layout":"default","site-content-style":"default","site-sidebar-style":"default","ast-global-header-display":"","ast-banner-title-visibility":"","ast-main-header-display":"","ast-hfb-above-header-display":"","ast-hfb-below-header-display":"","ast-hfb-mobile-header-display":"","site-post-title":"","ast-breadcrumbs-content":"","ast-featured-img":"","footer-sml-layout":"","ast-disable-related-posts":"","theme-transparent-header-meta":"","adv-header-id-meta":"","stick-header-meta":"","header-above-stick-meta":"","header-main-stick-meta":"","header-below-stick-meta":"","astra-migrate-meta-layouts":"default","ast-page-background-enabled":"default","ast-page-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"ast-content-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"footnotes":""},"categories":[156],"tags":[62,61,159,163,162,164,192,60,189,191,161,165],"class_list":["post-3370","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-z-zycia-firmy","tag-bertrand","tag-drzwi","tag-firma","tag-ibs","tag-ibs-2024","tag-las-vegas","tag-nahb","tag-okna","tag-polska","tag-targi","tag-targi-budowlane","tag-usa"],"yoast_head":"\n![\"\"](\"https:\/\/bertrand.pl\/wp-content\/uploads\/2024\/03\/IMG_20240224_124507040_AE-765x1360.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n
Bij deze woorden begint de bewaker te glimlachen, en daarna... geeft hij mij een preek over het niet rijden onder invloed van alcohol. - Dit is een zeer ernstig misdrijf.<\/em> \u2013 hij benadrukt deze woorden meerdere malen en duidelijk. Hij kijkt serieus, hoewel zijn ogen nog steeds lachen. - Nou, ok\u00e9. Ga dan plezier maken<\/em>. \u2013 hij geeft me mijn paspoort terug, en als ik al een paar meter verderop loop, roept hij me na. - H\u00e9 maatje!<\/em> \u2013 Ik stop, een beetje nerveus. Ik hoop alleen dat hij mij niet terugtrekt. - Ja?<\/em> – Herinneren! Rijden onder invloed van alcohol is niet toegestaan.<\/em> \u2013 lacht hij openlijk en zwaait dan gedag.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/bertrand.pl\/wp-content\/uploads\/2024\/03\/IMG_20240224_171748287_HDR_AE-1360x765.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n